Rozdział 11

Pov. Victoria
Zobaczyłam blondyna rzucającego się na łóżku. Moja pierwsza reakcja: strach. Co takiego mogło mu się śnić?
- Niall! Obudź się! To tylko sen - mówiłam potrząsając jego ramieniem.
- Nie! - krzyknął i głównie usiadł na łóżku. Miał rozszerzone ze strachu źrenice i ciężko oddychał.
- Już jest dobrze. Ty tylko zły sen... - położyłam mu dłoń na policzku żeby go uspokoić. Jego oddech zaczął się powoli regulować, a serce zwolniło.
- Przepraszam, że cię obudziłem - wymamrotał. Jego nagi tors pokrywały kropkę potu.
- Każdemu może się to przydarzyć - uśmiechnęłam się do niego przyjaźnie - Mogę wiedzieć co ci się przyśniło?
Chłopak spuścił głowę skupiając wzrok na swoich dłoniach.
- Mogę ci zaufać? - zdziwiło mnie jego pytanie. Co kryło się za jego snami? Jak bardzo było to przerażające?
- Tak - odpowiedziałam pewnie. Raczej nie zdradzam tajemnic. Mam tylko problemy z niewygadaniem się dziewczynom, ale tym razem musiałam trzymać język za zębami.
- Te sny są głęboko związane z moim dzieciństwem. Słyszałaś może o tym, że miałem brata bliźniaka?
Kiwnęłam twierdząco głową.
- Miałem go. Nie umarł przy porodzie. Miał na imię James. Stąd moje drugie imię. Na pewno wiesz, że nie mam biologicznego ojca. Jest zamknięty w psychiatryku.
Był poważnie chory. Którejś nocy przyszedł do naszego pokoju i zaczął mnie bić. James stanął w mojej obronie. Byliśmy dziećmi, nie mogliśmy dużo zrobić. Ojcu odbiło kompletnie. Rzucił nim o ścianę jak lalkę i zaczął uderzać go w klatkę piersiową. Słyszałem trzask łamanych żeber. Nic nie mogłem zrobić. Tylko patrzeć jak jego martwe ciało upada na podłogę. Po tym wydarzeniu mama się rozwiódła. A ja nigdy się nie pobierałem po śmierci brata. Był moim najlepszym przyjacielem. Dlaczego on, a nie ja? Nie zasługiwał na to.
Z jego oczu zaczęły płynąć strumienie łez. Z moich też. To straszne co przeżył. Nie spodziewałam się tego. Nie wiedziałam co powiedzieć, więc po prostu go przytuliłam.
- Dzięki. Już jest lepiej. Ale mogłem go wtedy uratować...
- To nie twoja wina. Nic nie mogłeś zrobić - wytarłam mu ręką łzy z twarzy. Lekki uśmiech zagościł na jego twarzy. Był w okropnym stanie. Serce pękało mi na jego widok. Nieśmiało przybliżyłam usta do jego policzka, ale on odwrócił głowę i pocałował mnie. Jego miękkie wargi miały bliżejnieokreślony, ale niesamowicie słodki smak. Niestety chłopak szybko się odsunął i ciepło jego warg przestało być dla mnie wyczuwalne.
- Przepraszam, nie wiem co we mnie wstąpiło - zobaczyłam jak na jego policzki wlewa się czerwień. Był słodki kiedy się rumienił. Jego idealność nie pomagała mi jednak w opanowaniu moich hormonów które pobudziło czucie jego pełnych ust na moich. Jednak postanowiłam posłuchać rozumu i to byl dobry wybór.
- Idź spać. Ja i tak już nie zasnę - powiedział i okrył mnie czule kołdrą.
- Ja też pewnie nie będę mogła zasnąć. Zagrajmy w coś.